El Equipo AVA'70 Corre Y Disfruta en Mallorca (Spanje)

In het startvak voor de wedstrijd

Na een zeer geslaagde hardloop- en cultuursnuif-trip naar Sevilla in het voorjaar van 2025, sloeg het vijftal Jan te Brake, André Bruil, Roy Mengerink, Siep van Schepen en Frank Roos dit najaar de tenten op in Mallorca. Voor de AVA`70-equipe stond de halve marathon van Palma centraal bij deze tour naar de Spaanse zon……

Het strijdplan:

In de dagen voorafgaand aan de race, werd er op verschillende momenten gepraat over het strijdplan, dat het vijftal naar een goede eindtijd zou moeten leiden. Tuurlijk, er was best goed getraind naar de wedstrijd toe, maar er zijn dan toch ook altijd weer twijfels. Siep droomt al enige tijd van een finish onder de 2 uur en zijn kompanen besloten om hem daarbij te helpen. Er werd voorgesteld om in een V-formatie te gaan lopen om van Schepen uit de wind te houden, hem te voorzien van een natje en drankje en meer van dit soort faciliteiten. Eliot Kipchoge lukt het in Zürich immers ook om met dit strijdplan onder de 2 uur te duiken, dus…..

Na lang wikken en wegen besloot Siep toch om zijn eigen tactiek te bepalen en zijn eigen tempo te gaan lopen. De groepsdruk werd hem eventjes te groot. De 4 andere musketiers accepteerden dit uiteraard en besloten om de  run “open” in te gaan, en vooral te gaan genieten van de zon, de ambiance en de omgeving.

De voorbereiding:

Nadat de startnummers al vroegtijdig waren gescoord begon het toch langzaam maar zeker wel te kriebelen. De start van het sportieve spektakel stond gepland op zondagmorgen om 08.05 uur en dat betekent naast een onrustige nacht toch ook wel voor een vroege wekkertijd. André was op de raceday de vroegste, want hij hobbelde al voor half 6 door de villa om zijn glutenvrije broodjes te smeren. Frank volgde al snel om zijn puur Hollandse brintapapje te gaan brouwen. Ook Siep tekende voor deze smakelijke en vertrouwde voorbereiding. Jan werkte een kopje thee met wat sneetjes boterhammen met aardbeienjam naar binnen. Roy sliep lekker uit en hield het op een kommetje koffie en een Spaans banaantje. Hoe verschillend kan het zijn?

De spulletjes werden nog een keer of vier gecheckt en het toilet maakte zoals altijd overuren. De eega`s waren inmiddels ook al in de huiskamer aangekomen en hadden nauwelijks oog voor de gespannen acties van de atleten, want ze zijn dit zenuwachtige gedrentel natuurlijk wel gewend.

Even na half zeven ging het gezelschap op pad richting de start, die op 20 autominuten van de accommodatie lag. De sportievelingen werden gedropt en sjokten rustig door de binnenstad in de richting van de boulevard, waar het inmiddels al een drukte van belang was. De concurrentie werd even op waarde ingeschat en al snel is duidelijk, dat dit keer de podiumplekken aan andere dravers zou moeten worden gelaten. Dit haalde uiteraard gelijk de nodige druk van de ketel en zo hier en daar verscheen zelfs een ontspannen glimlach op het gelaat. Een kleine toiletgang voor een trio was aanleiding voor het kraken van 3 dixies, maar hier maakte de Spaanse toiletjuffrouw geen enkel probleem van. De klok tikte inmiddels richting het startsignaal, dus werd het de hoogste tijd voor het maken van een paar hele fijne groepsfoto`s. De equipo Ollanda werd subtiel “gevangen” in een fraai kiekje met de zon en een aantal palmbomen op de boulevard van Palma. Opvallend detail was dat er dik 5000 atleten aan de start stonden, waarvan de vrouwen in de meerderheid bleken te zijn. Iets waar het Aaltense gezelschap overigens geen problemen mee had.

De wedstrijd:

Trappelend van ongeduld stond de AVA`70-equipe in het startvak, maar er bleek een lichte vertraging te zijn, omdat een aantal Duitse atleten zich verslapen had. Afijn, om 08.10 uur ging de meute op pad onder luid gejuich van lopers en toeschouwers. Andre ontpopte zich al snel als koersdirecteur en bepaalde direct het tempo. Roy en Frank gehoorzaamden braaf, Jan liet zich gelijk maar iets afzakken, want hij laat zich nooit graag iets zeggen, dus ook dit keer niet. Siepie trok eveneens zijn eigen plan en wilde zich niet laten slopen door een te hoog aanvangstempo en besloot vooral te gaan genieten.

Langs de boulevard ging het richting de jachthaven, waar een paar fijne bootjes met een straatwaarde van ettelijke miljoenen blinkend voor anker lagen. Helaas hadden we weinig tot geen tijd om er een blik op te werpen, want we hadden genoeg aan ons zelf. Na nog geen 900 meter draven waren we immers al tot de conclusie gekomen, dat er behalve de te lopen afstand een tegenstander bij was gekomen, namelijk een bijzonder hoge luchtvochtigheid. Het zweet gutste de meeste atleten al van het gezicht, dus het was zaak om veel water te drinken. Onze vrouwelijke fans zagen al aan onze gezichten dat het zwaar was en om hun enigszins gerust te stellen, probeerden we toch een glimlach te tonen, toen ze met de camera in de aanslag, luidruchtig begonnen te gillen.

Gelukkig was de organisatie goed voorbereid op de pittige omstandigheden, want elke 3-4 kilometer was er een verzorgingspost ingericht, waar je kon kiezen uit water in een beker of een flesje. Zelfs de banaantjes ontbraken niet. Gelijk maar goed hydrateren was de beste remedie en naast drinken werd er ook flink gekoeld. De gemiddelde kilometertijden liepen langzaam terug en de cadans was prima in de eerste helft van de race. Het lopen over de sunsetboulevard was zeker de moeite waard, maar het tweede gedeelte was van een ander kaliber, zo was ons voorspelt. Via een scherpe bocht dook de Bastio del Princep op, een venijnige klim van 3 keer de Beeklaan en Andre kon het niet laten om even flink te foeteren. Roy en Frank, die hun rol als waterdragers goed vervulden en alles uit de kast moesten halen om het Bruil zo gemakkelijk mogelijk te maken, schakelden een tandje bij in de dienstverlening.

Een paar minuten na het trio begon ook te Brake aan de beklimming. Aangemoedigd door de Aaltense dames ving hij echter ook op, dat zijn eigen vrouw gilde dat Johnny flink kapot zat en dat is met nog 8 kilometer te gaan niet bepaald opbeurende taal, waar je echt harder van gaat lopen. Siep liep zijn eigen tempo en had het vooral moeilijk met zichzelf en een opspelende maag. Kortom… het halen van de finish zou zeker nog een flinke kluif gaan worden. Het parcours slingerde door de prachtige binnenstad van Palma met als enigste nadeel, dat er geen meter vlak was. De Escollera, de Paseo Mallorca, de Ramblas Tortugas…. Fraaie namen voor vuile kuitenbijters. Daarnaast hadden de strijders ook nog eens af en toe het gevoel, dat de kasseien vanuit grote hoogte naar beneden waren gekieperd, dus het bleef ook oppassen geblazen. Het einde van de run kwam in zicht en dat gaf toch wel weer enige boost aan de Aaltense hardlopers. Er verscheen af en toe weer een glimlach op het gezicht en helemaal toen de finishboulevard werd bereikt. Een klein beetje soigneren voor de paparazzi en voorzichtig werd er een eindsprintje ingezet. Of in ieder geval iets wat er op moest lijken. 

De AVA-janen volgden elkaar in vlot tempo op bij de meet en waar de één over de dranghekken hing van vermoeidheid, zocht de ander de nodige verkoeling van water. Maar de goede trainingsbasis zorgde voor een razendsnel herstel, want voordat de medaille werd omgehangen was de hartslag al weer prima op peil en belangrijker… de praatjes waren ook volledig terug!

De after party:

Na de medaille-overhandiging liep het AVA-vijftal verder de finishstraat in, war elke loper een zakje ontving met soepstengels, een flesje blauwe surfensportdrank en een bon voor beer. Dit laatste stond ons het meeste aan en dus werd de fitste van het stel, Roy op pad gestuurd om een handvol biertjes te gaan scoren. Hij sloot achter in een lange rij aan bij een kraam waar emmers gerstenat werden getapt en dat zag de kleine draver wel zitten. Eenmaal aan de beurt kwam hij erachter dat de bonnen hier niet geldig waren en hij zou moeten dokken. Snel rende hij naar een andere kraam, leverde de papiertjes in en werd hem duidelijk gemaakt dat er maar 1 consumptie per persoon werd uitgereikt. Terwijl Roy in zijn beste Spaans om duidelijkheid vroeg, griste maatje Frank nog 2 biertjes van de tap. Niet netjes, maar de dorst was even groter dan het fatsoen. Twee slokken per persoon later werden de Ollanders door hun eega`s uitgenodigd voor een lunch bij Dalili. Nou, beter kun je een vroege en intensieve sportmorgen niet afsluiten en het was quality-time van de bovenste plank. Een prachtig hardloopavontuur werd in stijl afgesloten en met een dikke medaille op de borst en een prachtige ervaring rijker, vertrok El Equipo AVA`70 weer uit Palma de Mallorca! (FR)

Na de wedsiijd met de welverdiende medaille

Nieuwbouw clubhuis AVA'70 bereikt hoogste punt

De verbouwing is in volle gang

Na de bouwvakvakantie is er gestart met de nieuwbouw van het clubhuis van AVA`70. Het betreft een flinke verruiming van het huidige gedeelte, waar al veel voorbereiding aan vooraf ging. De extra beschikbare ruimtes zijn bestemd voor het inrichten van een extra groot krachthonk, een behandelkamer voor Fysio Aalten en een ruimte, waarvoor op dit moment nog geen specifieke bestemming is.

Inmiddels is het hoogste punt van de nieuwbouw bereikt en dit was voor de “Maandagmorgengroep” van AVA`70 aanleiding om een fraaie meiboom te plaatsen, uiteraard voorzien van een mooi gedicht. De volledige bouw is nu wind- en waterdicht, zodat er in droge omstandigheden kan worden afgewerkt.

Het definitieve eindresultaat laat nog even op zich wachten, maar zeker is dat AVA`70 met deze nieuwbouw helemaal klaar is voor de toekomst! (FR) 

Foto's van de 41e halve marathon van Doetinchem - deel 2

Ineke Graven

Klik op de link voor de foto's van Michiel Tebeest

fotoalbum

Maurice Magis

Foto's van de 41e halve marathon van Doetinchem - deel 1

Een paar minuten na de start

Dit jaar waren alle afstanden van de 41e Halve Marathon van Doetinchem uitverkocht. Onder herfstachtige omstandigheden liepen de 1.700 deelnemers door het prachtige natuurgebied de Slangenburg. Was 21,1 km te lang, dan kon je ook inschrijven voor de 7.5 of 15 kilometer. De jeugd kon mee doen aan de 1 of 2.5 kilometer.

Klik op de link voor de foto's van Karel Oerlemans (www.achterhoekfoto.nl)

fotoalbum

Dennis ter Veldhuis aan kop van een mooie groep

Aankondiging van de 46e Boekeldercross in Aalten

De 2e Boekeldercross in 2025

AVA’70 gaat weer crossen in november

De dagen worden korter, de eikels vallen, de paden drassiger… we gaan weer lekker crossen. Op de zaterdagen 7, 14, 21 en 29 november a.s. organiseert AVA`70 wederom de populaire Boekeldercrosscompetitie. Gedurende 4 zaterdagen zullen honderden atleten en atletes uit Aalten en verre omgeving in actie komen tijdens dit evenement in het Aaltense buitengebied. Net als in de voorgaande jaren vindt ook dit jaar de start en finish plaats bij het Romienendal in Dale. De organisatie heeft in het fraaie buitengebied een prachtige, selectieve ronde uitgezet. De ongedwongen sfeer, een fraai start- en finish-arena en grote publieke belangstelling vormen de succesvolle ingrediënten van dit evenement, waar menigeen al reikhalzend naar uitkijkt.

Ook dit jaar is er voor de wandelaars elke zaterdag een  verschillende route  uitgezet van 10 kilometer in het fraaie buitengebied van Dale. Er kan gestart worden tussen 12.00 uur en 12.30 uur.

Om 13.00 uur start het hardloopprogramma en gaan de jongste talenten tot en met 9 jaar van start voor hun hardwedstrijd over 1 kilometer. Het is een afwisselend en pittig parcours in de achtertuin van het Romienendal. Het talrijke publiek kan de lopers en loopsters goed volgen en zullen de dappere strijders ongetwijfeld met applaus begroeten. Hierna is het om 13.10 uur de beurt voor de kids tot en met 15 jaar, die dezelfde ronde afleggen, maar dan 2 maal en dit is een flinke kluif.

Tenslotte maken de Senioren hun opwachting en zij moeten een parcours met een lengte van 5 kilometer afleggen. Vanaf de start gaan de atleten en atletes in een lint in de richting van de Aladnaweg en dan begint de wedstrijd pas echt. Langs sloten, over heuvels, via zandpaden en een klein stukje asfalt gaat het in de richting van de mogelijke scherprechter: de Robert Gesinkbult. Ook daarna blijft het parcours erg selectief tot aan de finish in de Romienendal-arena. De deelnemers kunnen kiezen om het rondje 1 of 2 keer af te leggen. De wedstrijd over 5 en 10 kilometer start om 13.30 uur.  Naast heel veel AVA-janen worden er ook verschillende regionale toppers aan de start verwacht. Het beloofd dus weer een prachtig sportevenement te worden.

Voorinschrijving voor de Boekeldercrosscompetitie is vanaf heden mogelijk via de site: www.ava70.nl Maar ook op de wedstrijddag zelf kan er vanaf 11.30 uur worden ingeschreven, bij het Romienendal, Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten. Voor de jeugd en de wandelaars bedragen de kosten 3,50 euro per keer, terwijl de senioren 7,00 euro betalen.

Bij de jeugd zijn er prijzen voor de nummers 1, 2 en 3 per afstand en daarnaast zijn er ook prijzen per leeftijdscategorie. Bij de senioren zijn er geldprijzen per afstand. De prijzen worden bepaald aan de hand van het eindklassement. Om voor het eindklassement en een mooie herinnering in aanmerking te komen, moet er aan minimaal 3 wedstrijden worden deelgenomen. Voor meer informatie en voorinschrijving: www.ava70.nl

Uitslagen van de 41e halve marathon van Doetinchem

De uitslagen worden vanaf 10.05 uur steeds aangevuld!

Klik op de link voor de uitslagen

1 kilometer 6 t/m 9 jaar

1 kilometer 10 t/m 12 jaar

2.5 kilometer

7.5 kilometer

15 kilometer

halve marathon

site organisatie

De belevenissen van een hardlooptrainer

Als je dagelijks van Aalten naar Varsseveld fietst, wordt die inspanning op den duur heel gewoon. Pas als je wat te laat bent of door moet naar Terborg, merk je hoe vermoeiend dan de rit werkelijk is. Het lichaam went immers aan regelmaat. Dat geldt ook voor hardlooptrainingen, wie steeds dezelfde inspanning levert, boekt op een gegeven moment nauwelijks nog vooruitgang. Ontwikkeling vraagt om afwisseling.

Trainingen worden vaak afgewisseld op het gebied van duurvermogen, snelheid, techniek of belastbaarheid. Een schema helpt om de juiste verhouding tussen deze onderdelen te bepalen. Die verdeling hangt vooral af van het doel van de loper, de beschikbare tijd en wat hij of zij fysiek en mentaal op dat moment aankan.

Ik heb honderden lopers mogen begeleiden tijdens hun hardloopcarrière. Het blijft bijzonder om te zien dat iedere loper deze hobby op een andere manier invult. Velen trainen wekelijks, in alle jaargetijden. Andere lopers trainen tijdelijk voor een bepaald doel en kiezen daarna weer voor een andere tijdsinvulling. Onze ervaring is dat regelmaat op termijn het beste werkt. Daarbij is de blessurekans een stuk kleiner. Bovendien zie je dat lopers hun sociale contacten binnen de loopgroep dan ook wat beter kunnen onderhouden.

In onze trainingen gebruiken we regelmatig de term “negatieve split”. Dat betekent dat je het tweede deel van een training of wedstrijd sneller loopt dan aan het begin. We letten daarom niet alleen op de verdeling van het aantal trainingen per week, maar ook op de opbouw van iedere training. Deel je energie verstandig in: verspil je snellere energievoorraad niet meteen, maar zorg dat je aan het einde nog iets kunt versnellen.

Stel, je loopt een wedstrijd van 15 kilometer. Het gaat zo lekker dat je iets te snel begint. Misschien denk je: wat een topdag! Maar rond de 9 of 10 kilometer slaat de vermoeidheid toe. Lopers die jij in het begin fluitend voorbijging, halen jou nu één voor één in. Mentaal is dat een lastig moment. Het kan ook anders: begin wat rustiger en voer het tempo geleidelijk op. Dan haal jij in de slotfase juist verschillende medelopers weer in. Dat geeft een geweldige boost. Dit zijn vaak je beste wedstrijden en kun je na afloop voldaan genieten van een (alcoholvrij) biertje. Een negatieve split is dus een positieve bezigheid.

Henk Mengers

Vette cheque AVA'70 bij Rabo Club Support

Een cheque van bijna 2.500 euro!

“Als vereniging zijn we druk bezig met nieuwe ideeën en mooie plannen. We verbinden doelgroepen en proberen maatschappelijk betrokken (er) te worden, te zijn en te blijven. Voor leden, vrijwilligers en vrienden van de club. We gaan voor een leven lang AVA`70.

Dat kan niet zonder hulp en steun. Nieuwe faciliteiten, trainingsmaterialen  en methodes zijn nodig om onze club toekomstbestendig te maken. We willen bewegen toegankelijk maken voor iedereen, ongeacht wie je bent. Steun ons in de reis naar inclusief sporten, in een veilige omgeving en maatschappelijke betrokkenheid!”

Met dit thema meldde AVA`70 zich aan voor deelname aan het Rabobank Club Support en gedurende een aantal weken in september van dit jaar kon er gestemd worden op de club. De vereniging kon rekenen op de volle steun van de aanhang en anderen die de club een warm hart toedragen. Er werd flink gestemd op AVA`70 zo is achteraf gebleken en dat is natuurlijk altijd prettig om te ervaren. 

De opbrengst zou worden gaan besteedt aan de vervanging van de polstokhoogspring-mat, die aan vervanging toe is. Dit is een dure investering, dus zou een mooi bedrag een flinke stap in de goede richting zijn. Begin oktober werd bekend dat AVA`70 een vette cheque van maar liefst 2472,31 euro in ontvangst mocht nemen. Een geweldig bedrag en tevens een nieuw record, waar de club uiteraard ontzettend blij mee is!  AVA`70 wil alle stemmers uiteraard van harte bedanken voor de Support! (FR)

Buitenspelen in Spa(België)

De Achterhoekse trail liefhebbers!

Zo af en toe doen we iets speciaals met de leden van de Whatsapp groep ‘Lekker Buitenspelen’. Een trail evenement waar we dan een weekendje weg van maken bijvoorbeeld. Door sommigen ook treffend omschreven als ‘Op stap met de Stichting’, vanwege dat we allemaal trailgekkies zijn… Ik omschrijf het vaak meer als bourgondisch trailen, waarbij het een strijd is tussen de hoeveelheid calorieën die we verbranden en de calorieën die we tot ons nemen.

Dit jaar had Henrie het plan om de route van de trailklassieker Olne-Spa-Olne in België te gaan doen. In 2012 liep ik die voor de eerste keer met Henrie, maar toen deden er maar een honderd lopers mee (zie hier voor verslag). Tegenwoordig is er een limiet van 1000 deelnemers en loop je bijna in de file over de trails. Maar met een oude gpx van de route wist Henrie een mooie variant te maken voor een weekendje weg. Het werd dan wel Spa-Olne-Spa in plaats van Olne-Spa-Olne, dit vanwege het feit dat er een geschikt hotel in Spa pal aan de route lag. Vrijdag middag heen, ’s avonds lekker uit eten en een drankje. Zaterdag hele dag lopen (28, 46 of 64 km) en dan zondag weer naar huis. Na wat heen en weer appen bleken er maar liefst tien liefhebbers voor dit plan te zijn. Er werd meteen een datum geprikt, het hotel en een busje voor het vervoer werd gereserveerd. Veel meer is er niet nodig voor een goed plan.

Vrijdagmiddag werd het busje opgehaald en reden we met zeven personen richting Spa. Drie personen zouden zaterdagavond al weer teruggaan en die carpoolden daarom met een aparte auto. Na een reis vol Baustellen en Stau bereikten we uiteindelijk het Radisson Balmoral hotel in Spa. Heel mooi hotel met uitgebreide spa mogelijkheden. Maar wij wilden alleen wat eten en drinken. Gelukkig waren ook daarvoor de mogelijkheden aanwezig. Het werd een hele gezellige avond met veel gelach, een hapje en een drankje en dan toch maar redelijk op tijd naar bed. Acht uur ’s ochtends starten betekende immers op tijd er uit en ontbijten.

Na het ontbijt werden de rugzakken omgehangen en de trailstokken uitgevouwen. Nog even een foto en daar gingen we het bos in. Het was nog niet helemaal licht en het regende een beetje, maar het blad van de bomen hield de meeste regen tegen. We startten allemaal samen en het was even zoeken naar een tempo wat iedereen aan kon. Heuvelop was het al snel duidelijk dat we niet op de Lochemse Berg waren. De klimmen waren een stuk hoger en dus langer, maar daarom de afdalingen ook. Naarmate het lichter werd en de regen ophield kregen we ook meer uitzichten en werd het genieten nog groter.

De onderlinge verschillen waren best groot, maar de snelle lopers hielden zich keurig in. Na een kilometer of 20 kwamen we bij ons eerste verzorgingspunt, een bakkertje in Pepinster. We konden niet eens met zijn allen naar binnen. Met een halve liter cola per persoon en een lekkere croissant namen we plaats op de stoep. Voor de gelegenheid scheen zelfs de zon even. Dit was ook een goede gelegenheid om even te inventariseren hoe de benen waren en wie er allemaal de lange afstand gingen doen en wie de kortere variant gingen doen. Ik had eigenlijk de lange afstand gepland, maar de benen waren nog lang niet hersteld na de Zeven Heuvelentrail. Ik besloot dus maar de ‘korte’ variant te doen.

Na wat zoeken naar een oversteek over de rivier (de brug was wegens onderhoud gesloopt) namen we met zijn vijven afscheid van de ‘lange lopers’ en namen we de shortcut voor de korte route. Later zouden we dan vanzelf weer op de lange route komen. De bossen roken naar herfst, modder en natte bladeren. Klaterende beekjes stroomden tussen de heuvels door. En het pad ging steeds omhoog en omlaag, varierend van ‘Ardens vlak’ tot best wel steil. Het was heerlijk rustig in het bos en het was eigenlijk perfect loopweer.

We genoten nog steeds volop, maar Wouter kreeg het moeilijk en besloot zijn eigen tempo te lopen en nog wat verder af te snijden. Toen waren we nog met vier: Angelique, Eric, Stan en ikzelf. Achteraf bleek bij de lange afstand iets soortgelijks te zijn gebeurd: Henrie liet zich afzakken en nam een eigen afkorting terwijl Mike, Michiel en Christian door liepen. Toch mooi dat je allemaal zo ervaren bent dat je dat soort beslissingen met een gerust hart kunt nemen.

Op enig moment gaf mijn horloge aan dat we weer op de ‘lange’ route zaten, dat betekende meteen ook dat we dus weer ruim op de terugweg naar het hotel waren. We kwamen door Banneux, bekend als bedevaartsplaats. Hier hadden we de mogelijkheid om onze softflasks bij te vullen met water uit de heilige bron. Misschien was het niet verstandig dat ik die mogelijkheid in de wind sloeg want nog geen kilometer later lag ik languit in de modder, net naast een grote plas van hetzelfde water.

De bossen en het Ardense boerenland wisselden elkaar steeds af. Mooie holle weggetjes met aan beide kanten een heg of een natuurstenen muurtje voerden door de weilanden. Mooie wolkenluchten maakten het plaatje compleet, als een schilderij van een Hollandse meester. De koeien en schapen trokken zich niets van ons aan en verder zagen we ook bijna niemand. Als er al eens een persoon liep keek die in de meeste gevallen verbaasd, waarschijnlijk komen er normaal alleen mensen langs tijdens de echte Olne-Spa-Olne.

We hadden inmiddels al een beste afstand afgelegd en op een kilometer of 35 namen we nog maar eens een korte pauze bij een bankje. Daar zagen we dat we er inmiddels al wat bonuskilometers bij hadden gekregen en het plan ontstond om er dan aan het eind nog maar een klein lusje bij aan te knopen. 48 km is ook een rare afstand, 50 ziet er veel beter uit op Strava… Klinkt als een goed plan toch? Unaniem besloten we dat het een goed plan was. In ieder geval op dat moment.

De laatste 15 kilometer gingen echter niet van zelf. Het leek wel of de hellingen nog taaier werden en het vals plat nog valser. Ons humeur werd redelijk beproefd doordat de benen er de brui aan wilden geven, maar we wisten elkaar goed af te leiden met allerlei flauwekul en sterke verhalen. Waar het kon bleven we toch steeds weer een looppas in te zetten en zowaar kwam op een gegeven moment het hotel in zicht! Dat lusje van twee kilometer duurde daarna nog best lang voor ons gevoel, maar met een zucht van verlichting en een high five bereikten we uiteindelijk onze eindstreep. Dat hadden we toch maar mooi gefikst.

We hadden tijd genoeg om even heerlijk uitgebreid onder de hete douche te staan en daarna beneden in de lounge een lekkere koffie of warme chocomelk te nuttigen. Een uur later kwam Wouter ook binnen, die had een mooie route terug weten te vinden en kwam op 45 km. Nadat ook hij gedoucht en wel beneden zat was het wachten op de rest. Het begon inmiddels al wat te schemeren en we hoopten dat iedereen voor donker binnen zou zijn. Dan konden we ook nog een beetje op tijd eten…

Henrie was de eerste, die had een stukje afgekort om voor donker binnen te zijn en kwam uiteindelijk op een totaal van 60 km. Even later, net voor er echt een hoofdlamp nodig was, kwamen Michiel, Christian, Kelly en Mike binnen. Die hadden 67 km op de teller, maar zagen er nog erg fris uit. Ik vermoed dat zij wel van dat water uit de bron in Banneux gedronken hebben. Ze hadden zelfs nog de tijd genomen om wat van de oefeningen doen op de toestellen die in het bos stonden in de buurt van het hotel. Ik schoot al zowat in de kramp toen ik die toestellen zag staan en had ze wijselijk overgeslagen. Overmoed van de jeugd zullen we maar zeggen of komt de wijsheid dan toch met de jaren?

Nadat iedereen gedoucht en omgekleed was gingen Kelly, Mike en Stan naar huis en de rest maakte zich op voor de avondmaaltijd. Het was best vol in het hotel maar ze wisten ons nog een tafeltje in een aparte ruimte te geven. Of dat nu kwam omdat we de avond ervoor zo enthousiast waren weten we nog steeds niet. We lieten het ons in ieder geval goed smaken, we lustten wel wat na een dagje in de gezonde buitenlucht. Erg laat werd het overigens niet, want al die buitenlucht en een paar biertjes deden de oogjes al gauw dichtzakken.

De volgende ochtend hadden we nog een heerlijk uitgebreid ontbijt en daarna was het tijd voor de terugreis. Het was een stuk stiller in het busje dan de heenreis. Her en der werd er een dutje gedaan en zo waren we al snel weer in de Achterhoek. Het uitstappen was nog wel even een dingetje, stijf als een plank en waggelend als een pinguïn… Wat een fijn avontuur was het weer met zijn allen. Mooi dat het zo kan, lekker kleinschalig en ongedwongen. Een stevige inspanning, dat zeker, maar vooral niet al te serieus en met ruimte voor de mogelijkheden en onmogelijkheden van iedereen. Op naar de volgende! (bron)

Clinic Slow Running en Ouderschap

Maandag 26 oktober van 9.15-10.30 uur

Op 26 oktober organiseren we vanaf de Ahof in Aalten een clinic Slow Running. Bij deze ontspannen vorm van hardlopen draait het niet om snelheid, maar om het verdelen van je energie. Tijdens het lopen leggen we de verbinding met het ouderschap.

Yunio en flexloper.nl hebben samen het initiatief genomen om ouders van jonge kinderen te laten ervaren hoe verantwoord bewegen kan helpen hun energie beter te verdelen en een gezonde balans te vinden.

Henk Mengers van www.flexloper.nl verzorgt deze clinic samen met een collega-trainer. Als oprichter en jarenlang trainer van Loopgroep Zandloper hielp hij de loopgroep uitgroeien tot een goed georganiseerde club met een bestuur en een ruime trainersgroep. Nu richt Henk zich opnieuw op één van zijn belangrijkste uitgangspunten: mensen aan het hardlopen brengen en houden.

Bij Slow Running wordt de inspanning afgestemd op ieders mogelijkheden. Door samen te bewegen werken deelnemers aan hun conditie en ontmoeten zij andere ouders die in dezelfde levensfase zitten en mogelijk met vergelijkbare vragen rondlopen. Tijdens de nazit met koffie of thee is er aandacht voor energie, ademhaling, en de balans tussen inspanning en ontspanning. Ook is er ruimte om onderling ervaringen uit te wisselen.

Tijdens de gratis open les ontvangt u informatie over de vervolgmogelijkheden. U hoeft geen lid te worden: het aanbod bestaat uit blokken van vier weken. Past deelname tijdelijk minder goed, dan kunt u op een later moment opnieuw voor één of meerdere blokken kiezen. Aanmelden en deelnemen worden via een app geregeld.